ചിതല് തിന്ന കവിത

പൊടിപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന
എന്റെ പുസ്തകം.
അതിൽ ചിതൽ തിന്നു പോയ
കുറേ അക്ഷരങ്ങൾ..
എന്റെ കവിത തിന്ന്
മയങ്ങുന്ന ചിതലുകളെ..
ഞാൻ അവയെ
തിരിച്ചു വിളിക്കുന്നു.
നിന്റെ വയറു തുറന്ന്
അവർ പുറത്തു വരും.

ചുവന്ന കാലടികൾ

പൊട്ടിയൊലിക്കുന്നത് രക്തമല്ല,
വെറും വെള്ളമാണ്.
വിശന്നു കരയുന്ന മക്കളുടെ
കണ്ണിൽ നിന്നുതിരുന്നതാണ് രക്തം.

......

നീ വിശ്വസിച്ചതോന്നും
സത്യമല്ലെന്നവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ
ഞാൻ എന്റെ കാതുകൾ കൊട്ടിയടച്ചു.
പക്ഷെ മനസ്സ്...
അത് ഹൃദയത്തിന്റെ പാളികളിൽ
ചെവി ചേർത്തു വച്ച്
എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ചുവടു കൂടി

ഒരു ചുവടു കൂടി
അകലെ എരിയുന്ന വയറുകൾ
കൺ പാർത്തിരിക്കുന്ന
കുടിലിലേക്കിനിയൊരു ചുവടുകൂടി

.....

അവർ അവസാനം കണ്ട സ്വപ്നത്തിൽ
തീവണ്ടിയുടെ ഇരമ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

പല്ലി ഭാഷ്യം

ഒളിച്ചു കളിക്കുന്നവർ
ചുറ്റിൽ,
ലോകം നിലച്ചു നിൽക്കുമ്പോലെ
ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞുമായി
മറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നവൾ
ഉറക്കെ വിളിക്കിലും
പുറത്തു വരുന്നില്ല.
വഴിയറിയാതെ അവൻ
ഉഴറി നോക്കും നേരം
ചിരികൊണ്ടവളൊരു
വഴിയൊരുക്കീടുന്നു.
അടുത്തു വരും നേരം
അകലെക്കോടുന്നവൾ
നിൽക്ക്, ഞാൻ തളർന്നുപോയ്‌
എങ്കിലും കേൾപ്പതില്ല
ഇനിയീ കളിക്ക് ഞാൻ
വരികില്ലെന്ന് ചൊല്ലി
കിതച്ചു നിൽക്കുന്നോനെ
കളിയാക്കീടുന്നവൾ
നിങ്ങൾ ഇത്രയേ ഉള്ളു,
കളിയായി പറഞ്ഞവൾ
അരികെ വരും നേരം
ആർത്തു ചിരിക്കുന്നവൻ
വിടില്ല, ഞാൻ ജയിച്ചു
തന്നിൽ ചേർത്തണയ്ക്കുമ്പോൾ
തോൽവി മറന്നവളോ
അവനിലൊതുങ്ങുന്നു

Lockdown

നിനക്കും എനിക്കുമിടയിൽ ഒരു വലിയ ലോകമുണ്ടിപ്പോൾ
അതിൽ ടിവിയിലെ ബഹളങ്ങൾ,
അടുക്കളയിലെ കലംബലുകൾ,
വേനൽചൂടിന്റെ നിശ്വാസങ്ങൾ,
അകത്തും പുറത്തുമായി ആയിരം നെടുവീർപ്പുകൾ
നിന്നെ തേടുന്നൊരെൻ നോട്ടങ്ങൾ,
അതിൽ വഴിതെറ്റി അലയുന്നു.